สรรหาฎีกาเด็ด

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5326/2568

หนังสือให้ความยินยอมของคู่สมรสในการทำนิติกรรม ที่ระบุว่า จำเลยที่ 2 ขอให้ความยินยอมต่อการที่คู่สมรส ทำคำขอ สัญญา ข้อตกลงเกี่ยวกับการขอใช้สินเชื่อทุกลักษณะหรือนิติกรรมใด ๆ มีลักษณะเป็นการให้ความยินยอมไว้เป็นการทั่วไป เป็นการแสดงเจตนารับรู้ที่จำเลยที่ 1 ไปทำนิติกรรม มิใช่เป็นการให้สัตยาบันตาม ป.พ.พ. มาตรา 1490 (4) จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ในหนี้ที่จำเลยที่ 1 ก่อขึ้น

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7563/2568

คำร้องขออนุญาตฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 221 มิใช่คำฟ้อง คำให้การ หรือคำร้องทั้งหลายที่ยื่นต่อศาลเพื่อตั้งประเด็นระหว่างคู่ความ แต่เป็นคำร้องที่จำเลยต้องดำเนินการให้ถูกต้องตามที่ ป.วิ.อ. บัญญัติไว้โดยเฉพาะ จำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตฎีกาโดยมิได้ขอให้ผู้พิพากษาศาลล่างทั้งสองอนุญาตให้ฎีกา เป็นคำสั่งที่ไม่ชอบและกรณีมิใช่การตรวจรับคำคู่ความ ศาลจึงไม่อาจสั่งให้จำเลยแก้ไขในข้อที่มิชอบนั้นได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4980/2567

คดีเดิมศาลมีคำพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ส่งมอบรถในสภาพที่เรียบร้อยใช้การได้ดี คืนแก่เจ้าหนี้หากคืนไม่ได้ใช้ราคาแทน คดีนี้โจทก์ฟ้องอ้างว่ารถที่ได้รับคืนมา อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย ขายทอดตลาดได้เงินน้อยกว่าราคาที่ให้ใช้แทน โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้อง ในเหตุที่การชำระหนี้ไม่ต้องตามความประสงค์อันแท้จริง แห่งมูลหนี้ตามคำพิพากษาในคดีก่อน ตาม ป.พ.พ. มาตรา 215

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6631/2568

การนำเงินต้นกู้และดอกเบี้ยที่ค้างชำระแก่ พ. รวมเป็นเงินต้นและทำสัญญาจำนองใหม่แก่โจทก์ โดยใช้สัญญาจำนองเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมเงิน เป็นการแปลงหนี้ใหม่โดยเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ตาม ป.พ.พ. มาตรา 349 วรรคสาม มิใช่การโอนสิทธิเรียกร้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3622/2568

ข้อความสนทนาทางแอปพลิเคชันไลน์ (LINE) ระหว่างโจทก์และจำเลยเป็นเพียง การส่งสติกเกอร์มีข้อความ “ขอบคุณครับ” ภายหลังโจทก์โอนเงินเข้าบัญชีจำเลยแล้ว แต่ไม่มีข้อความใดที่แสดงว่าการโอนเงินเป็นการให้กู้ยืมเงิน ข้อความดังกล่าว จึงไม่ถือว่าเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมเป็นหนังสือ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 653 วรรคหนึ่ง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4273/2568

คำสั่งเสียของเจ้ามรดกก่อนถึงแก่ความตาย ไม่ใช่การทำพินัยกรรม เมื่อเจ้ามรดกถึงแก่ความตายโดยไม่ได้ทำพินัยกรรม ทรัพย์มรดกทั้งหมดย่อมตกทอดแก่ทายาทโดยธรรมทุกคน ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1599 และมาตรา 1629 จำเลยที่ 1 ในฐานะผู้จัดการมรดก มีหน้าที่ต้องแบ่งปันทรัพย์มรดกให้แก่ทายาททุกคน เมื่อจำเลยที่ 1 โอนทรัพย์มรดกให้แก่ตนเอง จำเลยที่ 2 และที่ 3 โดยโจทก์ซึ่งเป็นทายาทอีกคนหนึ่งมิได้รู้เห็นยินยอมด้วย โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนนิติกรรมได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3817/2568

ศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้ขับไล่จำเลยที่ 1 และบริวารออกจากที่ดิน ของโจทก์ เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ส่งมอบการครอบครองที่ดินให้แก่โจทก์แล้ว แม้จำเลยทั้งสองจะไม่ได้เข้าไปในที่ดินของโจทก์ แต่การปักเสาคอนกรีต และล้อมลวดหนามในที่ดินของทางหลวงชนบทตลอดแนวที่ดินของโจทก์ ทำให้โจทก์ไม่สามารถเข้าออกที่ดินได้ ถือเป็นการรบกวนการครอบครอง ของโจทก์โดยปกติสุข จึงเป็นความผิดฐานบุกรุกตาม ปอ. มาตรา 365 (2) ประกอบมาตรา 362

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3745/2568

แม้นิติกรรมการซื้อขายเป็นนิติกรรมอำพรางการให้และตกเป็นโมฆะตาม ป.พ.พ. มาตรา 155 วรรคหนึ่ง แต่นิติกรรมการซื้อขายมีวัตถุประสงค์ในการโอนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินเช่นเดียวกับนิติกรรมการให้ ย่อมถือได้ว่าการจดทะเบียนขายดังกล่าวเป็นการทำหนังสือและจดทะเบียนสำหรับนิติกรรมการให้ด้วยโดยอนุโลม นิติกรรมการให้ห้องชุดระหว่างโจทก์และจำเลยจึงมีผลสมบูรณ์และสามารถใช้บังคับได้ตาม ป.พ.พ. มาตรา 155 วรรคสอง