สรรหาฎีกาเด็ด

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 367/2568

แม้บ้านพิพาทจะตั้งอยู่ในที่ดินที่เป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินอันเป็นทรัพย์สิน ที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี แต่จำเลยมีสิทธิยึดถือและใช้สอยบ้านพิพาท ดังนั้น บ้านพิพาทจึงเป็นทรัพย์สินที่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 345/2568

ท. กระทำความผิดข้อหาพรากโจทก์ร่วมผู้เยาว์ ส่วนจำเลยทั้งหกกับพวกกระทำความผิดข้อหาร่วมกันข่มขืนกระทำชำเราโจทก์ร่วมผู้เยาว์ เหตุเกิดคนละท้องที่ เมื่อการกระทำความผิดของ ท. ไม่เกี่ยวกับการกระทำความผิดของจำเลยทั้งหก โดยกระทำความผิดต่างคราวและต่างเจตนาแยกต่างหากจากกัน ไม่ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดร่วมกัน และการกระทำความผิดของจำเลยทั้งหกเป็นการกระทำความผิดกรรมเดียว จึงไม่เป็นความผิดต่อเนื่องที่กระทำต่อเนื่องกันในหลายท้องที่ และมิใช่ความผิดซึ่งมีหลายกรรมการกระทำลงในท้องที่ต่าง ๆ กัน ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 19 (3) และ (4)

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 716/2568 (ป)

รถยนต์ที่จำเลยใช้ในการพาคนต่างด้าวหลบหนี ถือเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดโดยตรง อันควรริบตาม ป.อ. มาตรา 33 (1)

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6901/2567

การที่โจทก์มอบเงินให้จำเลยนำไปปล่อยให้บุคคลภายนอกกู้ยืมโดยคิดดอกเบี้ยเกินอัตราที่กฎหมายกำหนด นิติกรรมระหว่างโจทก์กับจำเลยตกเป็นโมฆะ การที่โจทก์มอบเงินให้จำเลยไปดำเนินการดังกล่าวจึงเป็นการชำระหนี้ฝ่าฝืนข้อห้ามตามกฎหมายหรือศีลธรรมอันดี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 411 โจทก์จึงไม่อาจเรียกร้องให้จำเลยคืนเงินดังกล่าวได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6542/2567

ผู้ประกอบธุรกิจธุรกิจรับเหมาก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างย่อมเป็นผู้เชี่ยวชาญตามหลักวิศวกรรมและสถาปัตยกรรมในฐานผู้มีอาชีพหรือธุรกิจเป็นที่ไว้วางใจของประชาชน การจงใจไม่ปฏิบัติตามสัญญาก่อสร้างอาคารพิพาทโดยมีเจตนาเอาเปรียบผู้บริโภคและฝ่าฝืนต่อความรับผิดชอบเพื่อเอาเปรียบผู้บริโภคโดยไม่คำนึงถึงความเสียหายที่เกิดขึ้น จึงเห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายเพื่อการลงโทษ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1750/2568

ความผิดฐานลักทรัพย์ที่ผู้สืบสันดานกระทำต่อบุพการีโดยใช้ยานพาหนะ ตาม ป.อ. มาตรา 335 วรรคหนึ่ง ประกอบ มาตรา 336 ทวิ เป็นความผิด อันยอมความได้ ตาม ป.อ. มาตรา 71 เมื่อผู้เสียหายสามารถขอถอนคำร้องทุกข์ จึงทำให้สิทธินำคดีอาญามาฟ้องระงับ ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 39 (2) ดังนี้ คำขอส่วนแพ่งสำหรับความผิดฐานดังกล่าวย่อมตกไปด้วย

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 811/2568

จำเลยมิได้สวมหมวกนิรภัยตั้งแต่ออกจากบ้าน แต่เพิ่งสวมหมวกนิรภัยก่อนเกิดเหตุย่อมเป็นข้อบ่งชี้ว่า จำเลยมีเจตนาสวมหมวกนิรภัยเพื่อปิดบังใบหน้าอันเป็นการ ทำด้วยประการอื่นเพื่อไม่ให้เห็นหรือจำหน้าได้ในขณะก่อเหตุชิงทรัพย์ ตาม ป.อ. มาตรา 335 (5)

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6568/2567

สัญญาสินเชื่อเงินสด/สินเชื่อหมุนเวียนไม่ได้กําหนดว่า กรณีผู้กู้เลือกผ่อนชำระเป็นงวดรายเดือนนั้น ผู้กู้ต้องผ่อนชำระเป็นเวลากี่งวด สัญญาสินเชื่อเงินสด/สินเชื่อหมุนเวียนตามฟ้องจึงไม่มีลักษณะผ่อนทุนคืนเป็นงวด ๆ จึงไม่ใช่สิทธิเรียกร้อง ที่มีกําหนดอายุความ 5 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/33 (2)