สรรหาฎีกาเด็ด

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5087/2568

แม้จำเลยจะมายื่นคำร้องขอถอนฎีกาด้วยตนเอง แต่จำเลยได้รับการปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา จึงเป็นหน้าที่ของผู้ประกันต้องมอบตัวจำเลยคืนต่อเจ้าพนักงานหรือศาล ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 116 ก่อนที่ศาลจะมีคำสั่งอย่างใดได้ การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยถอนฎีกาและออกหมายขังเมื่อคดีถึงที่สุด ในวันที่ผู้ประกันส่งตัวจำเลยต่อศาลชั้นต้นซึ่งเป็นวันหลังจากที่จำเลยยื่นคำร้องขอถอนฎีกา จึงชอบแล้ว

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6876/2568

การที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงใส่ประตูไม้ที่ใช้กั้นแนวเขตระหว่างบ้านของผู้เสียหาย ซึ่งเป็นมารดากับบ้านของจำเลย แม้จะไม่เห็นตัวคนคงได้ยินแต่เสียงคนเดินมา แต่จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนนั้นอาจถูกผู้เสียหายได้ ถือว่าจำเลยได้รู้ข้อเท็จจริงอันทำให้ต้องรับโทษหนักขึ้น ตาม ป.อ. มาตรา 62 วรรคท้าย แล้ว

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3881/2568 (ป)

การฟ้องคดีไม่ใช่ขั้นตอนการขายทอดตลาดตาม ป.พ.พ. มาตรา 729/1 วรรคหนึ่ง เมื่อผู้รับจำนองไม่ดำเนินการขายทอดตลาดภายใน 1 ปี นับแต่ได้รับแจ้งจากผู้จำนอง ผู้จำนองย่อมหลุดพ้นจากความรับผิดในดอกเบี้ยที่ค้างชำระตามมาตรา 729/1 วรรคสอง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4684/2568 (ป.)

การตกลงกันจัดงานพิธีแต่งงานให้ถูกต้องตามประเพณีท้องถิ่น ถือได้ว่าเป็นสัญญาประเภทหนึ่งซึ่งมิได้มีวัตถุประสงค์เป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือ ศีลธรรมอันดีของประชาชน อันจะทำให้สัญญาเป็นโมฆะ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 150 เมื่อจำเลยมีหญิงอื่นเป็นเหตุให้ต้องยกเลิกการจัดงานพิธีแต่งงาน ถือว่าจำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญา โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2109/2567

ความเป็นสามีภริยาไม่ก่อให้เกิดสิทธิการทำร้ายร่างกายคู่สมรส การที่จำเลยซึ่งถูกทำร้ายร่างกายแจ้งความดำเนินคดีแก่โจทก์ จึงเป็นการใช้สิทธิโดยสุจริตเพื่อปกป้องสิทธิของตน โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องหย่าจำเลย ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6)

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3399/2568

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงแล้วมิได้แจ้งคำสั่งไม่รับฎีกา ให้จำเลยทราบเป็นกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบ แต่คดีนี้ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง จำเลยฎีกาว่าไม่ได้ร่วมกระทำความผิด เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ประกอบกับผู้พิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้จำเลยฎีกาแล้ว กรณีจึงไม่จำเป็นที่จะส่งสำนวนคืนศาลชั้นต้นเพื่อแจ้งคำสั่งให้จำเลยทราบ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2240/2568

การที่โจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 4 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกัน มิใช่การปลดหนี้ซึ่งจะมีผล ทำให้หนี้ที่ค้ำประกันที่จำเลยที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันอีกคนระงับสิ้นไปด้วย จำเลยที่ 5 จึงหาหลุดพ้นความรับผิดไม่

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1543/2568

เดิมโจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดกยักยอกทรัพย์ด้วยการเบิกถอนเงินจากบัญชีเพียงรายการเดียว การขอแก้ฟ้องโดยเพิ่มเติมจำนวนเงินอีกรายการหนึ่ง มิใช่การแก้ไขเล็กน้อย แต่ถือเป็นข้อกล่าวหาใหม่อีกข้อกล่าวหาหนึ่งอันเป็นความผิดต่อส่วนตัว โจทก์ต้องฟ้องหรือแก้ไขฟ้องภายในอายุความ 3 เดือน ตาม ป.อ. มาตรา 96 เมื่อโจทก์ขอแก้ฟ้องเกิน 3 เดือน คดีในส่วนที่ขอแก้ฟ้องจึงขาดอายุความ สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับตาม ป.วิ.อ. มาตรา 39 (6)