สรรหาฎีกาเด็ด

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9091/2568

ทายาทของผู้ตายตกลงกันให้แบ่งปันทรัพย์มรดกโดยการขายที่ดินแล้วเอาเงินที่ได้จากการขายมาแบ่งปันกันระหว่างทายาท มิใช่แบ่งปันทรัพย์มรดกโดยส่งมอบที่ดินให้ทายาทต่างเข้าครอบครองเป็นส่วนสัด จำเลยในฐานะผู้จัดการมรดกขายที่ดินในราคาที่ทายาทส่วนใหญ่เห็นชอบ แล้วนำเงินมาแบ่งปันแก่ทายาทมิใช่การเปลี่ยนแปลงวัตถุประสงค์ของการแบ่งปันทรัพย์มรดก จำเลยจึงมีอำนาจกระทำได้ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1750 วรรคหนึ่ง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3236/2567

ผู้ร้องถูกเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาฟ้องเป็นคดีล้มละลาย ผู้ร้องกับ จ. จึงไปจดทะเบียนการหย่า โดยมีเจตนาเพื่อเลี่ยงการถูกบังคับคดี และไม่ให้ส่งผลกระทบต่อหน้าที่การงานของ จ. การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอในคดีนี้ เพื่อให้ศาลสั่งว่าการจดทะเบียนการหย่าเป็นโมฆะ จึงขัดกับบันทึกท้ายทะเบียนการหย่า ทั้งเป็นการอ้างข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ เพื่อประโยชน์ในเชิงคดีของผู้ร้องเท่านั้น คำร้องขอของผู้ร้องจึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตตาม ป.พ.พ. มาตรา 5

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8982/2568

การกำหนดค่าเสียหายเพื่อการลงโทษ ตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 มาตรา 42 ใช้ได้ทั้งการกระทำละเมิดและการผิดสัญญา การกำหนดค่าเสียหายเพื่อการลงโทษหรือไม่เพียงใด ในจำนวนที่ไม่เกินกว่าที่กฎหมายกำหนด เป็นดุลพินิจของศาล แม้โจทก์มิได้มีคำขอค่าเสียหายเพื่อการลงโทษไม่ใช่เบี้ยปรับ จึงไม่อาจนำ ป.พ.พ. มาตรา 383 มาใช้กับการกำหนดค่าเสียหายเพื่อการลงโทษได้ ค่าเสียหายเพื่อการลงโทษมิใช่หนี้เงินในขณะยื่นฟ้องที่จะนำมาคิดดอกเบี้ยผิดนัด จึงไม่อาจกำหนดให้จำเลยรับผิดดอกเบี้ยของค่าเสียหายเพื่อการลงโทษ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8420/2568

โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินมรดกของ ค. ซึ่งตกทอดแก่ทายาท ผู้ร้องทั้งสองเป็นทายาทโดยธรรมของ ค. แต่ไม่ได้ครอบครองที่ดินเป็นส่วนสัด จึงไม่มีสิทธิขอกันส่วนที่ดิน แต่มีสิทธิร้องขอกันเงินที่ได้จากการขายทอดตลาด ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 322

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1343/2567

การพิจารณาอายุความตาม ป.อ. มาตรา ๙๕ ต้องพิจารณาจากระวางโทษความผิดตามฟ้องเป็นหลัก มิใช่พิจารณาจากโทษที่ศาลกำหนด

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8105/2568

โจทก์ยื่นคำร้องว่าคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีที่ไม่ยึดทรัพย์ตามคำขอของโจทก์เป็นคำสั่งที่ไม่ชอบ ขอให้ศาลมีคำสั่งให้เจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ตามคำขอของโจทก์ ศาลชั้นต้นซึ่งดำเนินการบังคับคดีแทน มีอำนาจไต่สวนคำร้องและมีคำสั่งคำร้องนี้ได้ ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 16 วรรสอง และมาตรา 271 วรรคห้า ประกอบ พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 มาตรา 7

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7630/2568

เมื่อสัญญาเลิกกัน คู่สัญญาแต่ละฝ่ายจำต้องให้อีกฝ่ายได้กลับคืนสู่ฐานะเดิม ข้อตกลงเลิกสัญญาที่จำเลยซึ่งเป็นผู้ประกอบธุรกิจและมีอำนาจต่อรองมากกว่าโจทก์ซึ่งเป็นผู้บริโภคเป็นผู้กำหนดขึ้นฝ่ายเดียว ให้หักเงิน 151,410 บาท เป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานแก่จำเลย โดยไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่ายที่จำเลยต้องเสียไปตามความเป็นจริง ทำให้จำเลยได้เปรียบเกินสมควร ทั้ง ๆ ที่จำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญาดำเนินการก่อสร้างไม่แล้วเสร็จภายในกำหนด จึงเป็นข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม ตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540 มาตรา 4 มีผลใช้บังคับได้เท่าที่เป็นธรรมและพอสมควรแก่กรณี

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4695/2568

การอ้างเหตุว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้แต่งตั้งทนายความและไม่มีความละเอียดรอบคอบเหมือนทนายความ ทำให้เข้าใจผิดเรื่องกำหนดวันที่ศาลอนุญาตขยายระยะเวลายื่นฎีกา ล้วนเป็นความบกพร่องของจำเลยที่ 1 มิใช่เหตุสุดวิสัยที่จะยกขึ้นอ้างเพื่อขอขยายระยะเวลายื่นฎีกา เมื่อสิ้นระยะเวลานั้นแล้วตาม ป.วิ.พ. มาตรา 23 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 15