สรรหาฎีกาเด็ด

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7630/2568

เมื่อสัญญาเลิกกัน คู่สัญญาแต่ละฝ่ายจำต้องให้อีกฝ่ายได้กลับคืนสู่ฐานะเดิม ข้อตกลงเลิกสัญญาที่จำเลยซึ่งเป็นผู้ประกอบธุรกิจและมีอำนาจต่อรองมากกว่าโจทก์ซึ่งเป็นผู้บริโภคเป็นผู้กำหนดขึ้นฝ่ายเดียว ให้หักเงิน 151,410 บาท เป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานแก่จำเลย โดยไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่ายที่จำเลยต้องเสียไปตามความเป็นจริง ทำให้จำเลยได้เปรียบเกินสมควร ทั้ง ๆ ที่จำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญาดำเนินการก่อสร้างไม่แล้วเสร็จภายในกำหนด จึงเป็นข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม ตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540 มาตรา 4 มีผลใช้บังคับได้เท่าที่เป็นธรรมและพอสมควรแก่กรณี

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4695/2568

การอ้างเหตุว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้แต่งตั้งทนายความและไม่มีความละเอียดรอบคอบเหมือนทนายความ ทำให้เข้าใจผิดเรื่องกำหนดวันที่ศาลอนุญาตขยายระยะเวลายื่นฎีกา ล้วนเป็นความบกพร่องของจำเลยที่ 1 มิใช่เหตุสุดวิสัยที่จะยกขึ้นอ้างเพื่อขอขยายระยะเวลายื่นฎีกา เมื่อสิ้นระยะเวลานั้นแล้วตาม ป.วิ.พ. มาตรา 23 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 15

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1765/2568

กระบวนพิจารณาคดีผู้บริโภคไม่เคร่งครัดเหมือนคดีแพ่งทั่วไป เมื่อจำเลยให้การเรื่องอายุความว่า ฟ้องโจทก์ในส่วนค่าบริการสาธารณะที่เกินกว่าห้าปีขาดอายุความ คำให้การของจำเลยจึงเป็นการแสดงเหตุแห่งการขาดอายุความโดยชัดแจ้งแล้ว คดีจึงมีประเด็นปัญหาต้องวินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ส่วนปัญหาว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความเรื่องใด อย่างไร นั้น เป็นหน้าที่ของศาลในคดีผู้บริโภคที่จะปรับบทตามกฎหมายให้ถูกต้องต่อไป

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3674/2568

จำเลยรู้ว่ารถกระบะของกลางเป็นของผู้เสียหายที่นำมาให้ ช. ยึดไว้เป็นหลักประกันการกู้ยืม จำเลยนำรถกระบะของกลางไปจำนำโดย ช. ให้ความยินยอม พฤติการณ์ถือได้ว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองรถกระบะของกลางด้วย เมื่อต่อมา ช. และจำเลยไม่สามารถติดตามรถกระบะของกลางคืนมาได้ แสดงว่าจำเลยและ ช. ร่วมกันเบียดบังนำรถกระบะของกลางไปจำนำโดยมีเจตนาทุจริต จำเลยจึงเป็นตัวการร่วมกันกระทำความผิดกับ ช. ในความผิดฐานยักยอก

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5770/2568

จำเลยทั้งสามมิได้เอาเงินของโจทก์ไปโดยพลการ แต่ใช้อุบายหลอกลวงทำใบสั่งซื้อ อันเป็นเท็จแสดงต่อโจทก์ โจทก์หลงเชื่อจึงได้ชำระเงินค่าสินค้าตามใบสั่งซื้อ และโดยการหลอกลวงทำให้จำเลยทั้งสามได้ไปซึ่งทรัพย์สินจากคู่ค้าของโจทก์ ซึ่งเป็นบุคคลที่สาม การกระทำของจำเลยทั้งสามจึงเป็นความผิดฐานร่วมกันฉ้อโกง มิใช่เป็นการลักทรัพย์โดยใช้กลอุบาย

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6844/2568

โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินพิพาททางด้านทิศเหนือ แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องให้บังคับที่ดินทางด้านทิศใต้โดยเป็นการระบุผิดพลาด ศาลย่อมพิพากษาบังคับให้จำเลยโอนที่ดินพิพาทด้านทิศเหนือให้ตรงกับที่พิจารณาได้ความได้ ไม่เป็นการพิพากษาเกินคำขอ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5326/2568

หนังสือให้ความยินยอมของคู่สมรสในการทำนิติกรรม ที่ระบุว่า จำเลยที่ 2 ขอให้ความยินยอมต่อการที่คู่สมรส ทำคำขอ สัญญา ข้อตกลงเกี่ยวกับการขอใช้สินเชื่อทุกลักษณะหรือนิติกรรมใด ๆ มีลักษณะเป็นการให้ความยินยอมไว้เป็นการทั่วไป เป็นการแสดงเจตนารับรู้ที่จำเลยที่ 1 ไปทำนิติกรรม มิใช่เป็นการให้สัตยาบันตาม ป.พ.พ. มาตรา 1490 (4) จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ในหนี้ที่จำเลยที่ 1 ก่อขึ้น

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7563/2568

คำร้องขออนุญาตฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 221 มิใช่คำฟ้อง คำให้การ หรือคำร้องทั้งหลายที่ยื่นต่อศาลเพื่อตั้งประเด็นระหว่างคู่ความ แต่เป็นคำร้องที่จำเลยต้องดำเนินการให้ถูกต้องตามที่ ป.วิ.อ. บัญญัติไว้โดยเฉพาะ จำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตฎีกาโดยมิได้ขอให้ผู้พิพากษาศาลล่างทั้งสองอนุญาตให้ฎีกา เป็นคำสั่งที่ไม่ชอบและกรณีมิใช่การตรวจรับคำคู่ความ ศาลจึงไม่อาจสั่งให้จำเลยแก้ไขในข้อที่มิชอบนั้นได้